Rondreis Egypte 2006
Turkije

Voor het eerst in 6 weken heeft het vannacht geregend. En weer vroeg op. Om kwart over zeven rijden we omdat we nog even willen tanken. 7 liter voor 50 pond.(80 eurocent) Bij de grens horen we over de vreselijke aanslag in Dahab met 17 doden. De supermarkt waar we hebben gewinkeld, de brug bij de zee allemaal weg. 20 dagen geleden waren we daar nog. De grensovergang gaat redelijk vlot en om half een rijden we Turkije binnen. We lunchen en dan op naar de kust van de Middellandse Zee. Je kunt merken dat je weer dichter bij Europa komt. Een mooie snelweg, pinautomaten die het doen. In Yumurtalik aan de zee is onze standplaats. Een prachtige plek. Het weer is minder. Het regent en het waait hard. Weer tijd voor een trui.

Een rustdag aan zee. Nou daar zijn we wel aan toe. We staan wat later op en de groep besluit vandaag gezamenlijk te barbecuen. De taken worden verdeeld en ieder draagt zijn steentje bij. John gaat vis halen bij de visafslag in het dorp. Vannacht gevangen. Samen met Thea en Ed loop ik naar het dorp. Een wandeling van 20 minuten langs boerenweggetjes. Bij de in gang van het dorp komen we Frits en Ursula tegen die een prachtig verhaal vertellen over pinnen. Frits wilde pinnen, maar de pinautomaat was leeg. Hij ging koffie drinken bij het naastgelegen hotel en daar vertelde de hoteleigenaar dat de automaat ’s middags om 4 uur zou worden gevuld. Frits zei dat hij terug moest waarop de hoteleigenaar met de bank ging bellen. De directeur van de bank (aan de overkant van de straat) kwam met de sleutel van de automaat, de hoteleigenaar deed een greep in zijn kas en vulde de automaat en zie daar, Frits kon pinnen. In het dorp doen we boodschappen voor de barbecue. Op de terugweg wordt ik gebeten door een loslopende hond. Op aanraden van Ingrid toch maar naar de dokter (ziekenhuis) en daar wordt een beet gehecht en krijg ik een rabiësspuit. In het hele ziekenhuis niemand die een vreemde taal spreekt en dan is communiceren wel erg moeilijk.

De barbecue is gezellig en de vis heerlijk.

Een lange rit naar Göreme. Eerst 150 km over de snelweg en dan 80 km. wegen. Het staat allemaal goed aangegeven en als we eenmaal in de buurt van Göreme zijn maken we kennis met het landschap. In de verte besneeuwde bergen en hier de vreemdst gevormde rotsen. Allemaal kalksteen. Veel ronde vormen en diepe kloven. In veel van de rotsen zijn woningen uitgekapt. Het is soms net een gatenkaas.

De camping is prachtig, een mooi uitzicht. We staan 1200 meter hoog en het is truienweer.

Een hele dag op excursie met een bus. Uitzichtpunten over het gebied en wandelen tussen de rotsen. We bezoeken de ondergrondse stad Derinkuyu. Wel 8 verdiepingen diep in de grond zijn hier ruimtes uitgehakt. Er is een eigen watervoorziening en luchtaanvoer. Op een gegeven moment zijn we wel 55 meter onder de grond.

Kleine trapjes en gangetjes. Voor mij minder een probleem dan voor de langen (Philip en Nol) uit de groep. Na dit bezoek een warme lunch buiten op een terras in een dorp. De vrouwen daar maken poppen en natuurlijk zitten er een heleboel verkoopsters naast het restaurant. Dan gaan we door en bezoeken een aantal kerken uit de 5e en 6e eeuw. Deze kerkjes zijn ook uitgehouwen in de rotsen. Binnenin zijn prachtige plafondschilderingen. Jammer genoeg is er veel beschadigd door mensen die graag hun naam overal op zetten. De jacht op injecties met anti rabies eindigt in het ziekenhuisje van Ürgüp. Morgen moeten we terug, want de injectie mag niet meegegeven worden. Je moet hem persoonlijk laten zetten in het ziekenhuis.

Deze morgen maken we een prachtige wandeling van de camping naar het dorpje Çavusin. Het heeft vannacht veel geregend en het pad is dan ook modderig. We lopen tussen de rotsen, door kloven en onder en tussen rotsen door.

Een fantastische tocht. ’s Middags met de D olmus naar Ürgüp om een spuit te halen. Dat is zo gepiept, maar ook hier niet een arts die een woord Engels of zo spreekt. Dan wat inkopen doen in het dorp en tegen de tijd dat de bus teruggaat komen we Fred en Emmy tegen en samen drinken we wat in een soort buurthuis. Er zitten alleen mannen te kaarten of ze spelen Rummykup. Het is nog steeds dreigend weer en onder de luifel bij Fred doden we samen met Thea en Herman de tijd tot we naar de folkloreavond gaan. Rond half acht worden we verrast door een flinke hagelbui met stenen zo groot als stuiters. De folkloreavond met diner(tje) is in een in de rotsen uitgehakte zaal. We zitten op stenen banken aan stenen tafels. Het diner stelt niet veel voor. De derwisjen hebben we in Luxor veel beter gezien, maar de volksdansgroep is erg leuk. Veel verschillende dansen uit heel Turkije. Ook de buikdanseres is de beste die we tot nu toe gezien hebben en natuurlijk zit Aat weer vooraan en lukt het hem weer om met de danseres te “dansen”. De disco die dan volgt is voor de bejaarden toch wat te veel van het goede en we gaan dan ook maar weer naar de camping.

Vandaag een lange rit naar Ankara. (360 km.) Na gisteravond valt het niet mee om op te staan. We vertrekken om 8.30 uur. Bij het eerste het beste tankstation brengen we de banden op spanning. Een van de voorbanden was wel erg slap. Dan weer verder. Gelukkig is het een vierbaans weg en het schiet goed op. Rond half 12 zien we Jan en Bep staan op een grote parkeerplaats en het lijkt of er iets aan de hand is. We kunnen nog net bij die plek stoppen en we gaan kijken. De camper zit is met de rechterkant weggezakt en het achterwiel zit goed in de prut. Het lijkt wel of hij steeds verder wegzakt. Gelukkig komt er een aardige Turkse boerenzoon voorbij op de tractor en hij biedt hulp aan. De eerste pogingen met een trekband mislukken. De band gaat finaal aan gort, maar geen nood. Een telefoontje en broer komt met een echte (pols) dikke sleepkabel. Maar hoe krijg je die aan het trekoog van de camper? Nou met een antidiefstalketting uit Nederland. Nog een bout en moer en de camper wordt (met moeite) weer losgetrokken. Klus geklaard. De rest van de tocht loopt voorspoedig. Alleen Nol heeft pech. Hij staat nog in de buurt van Göreme met een kapot lager.

’s Morgens eerst een serenade voor Frits. Een dagje rust. De rabiësinjecties hebben toch bijwerkingen. Maagproblemen en koorts. We gaan dus niet mee naar Ankara. Dat is dus wat lezen, slapen.

Om 5 uur de verjaardagspartij van Frits en mij. Nol is gelukkig weer terug en zijn auto is gerepareerd.

Vroeg op en om 6.45 uur vertrekken we richting Istanbul. 500 Km. is een heel end. Maar de wegen zijn goed en we arriveren in de loop van de middag in de buurt van het vliegveld op een mooie camping. ’s Avonds gaan we aan de overkant van de snelweg uit eten. Een restaurant met echt tafellinnen, bediening aan tafel en een kaart. Heerlijk lamsvlees en een verrukkelijk toetje. Joke en Freek bellen om Marja te feliciteren.

Een hele dag naar Istanbul met de bus. Eerst bezoeken we de blauwe moskee. Een prachtig gebouw zowel van binnen als van buiten. Een grote koepel omringd door een groot aantal kleine koepeltjes en 6 minaretten.

( Lijken hier in Turkije net raketten) Binnen in de moskee zie je prachtige glas in lood ramen en de wanden zijn bedekt met schitterende blauwe tegels. Echt een prachtig gebouw. Dan naar de overkant naar de Aya Sofia. Deze Byzantijnse kerk uit de 6e eeuw is vooral van binnen erg mooi. Een enorme ruimte met mooie mozaïeken die zo goed bewaard zijn gebleven, omdat ze tijdens de tijd dat dit een moskee was onder een laag witkalk verstopt zaten. Te weinig tijd om alles goed te bekijken, maar we komen zeker nog eens terug. Dan lopen we naar de Yerebatan Saray. Een enorm ondergronds waterreservoir uit de 4e eeuw. Mooi verlicht. Dan naar de soek. Een enorm complex, gedeeltelijk overdekt. We gaan eerst op jacht naar een verjaardagscadeau. Dat wordt een mooie gouden ring heel apart van vorm. We dwalen verder en genieten van de sfeer. Niet opdringerig, leuke gesprekjes en kopen toch nog iets voor thuis. 16 Blauwe tegels die we straks in de tuin als decoratie gaan verwerken. En ook hier moet je dus afdingen. Van 15 lira per stuk werden het er 11 per stuk. Als laatste onderdeel het Topkapi paleis. Ook hier weer te weinig tijd om het rustig te bekijken en tot je door te laten dringen, maar dat is inherent aan een tour van een dag natuurlijk. Als we terug op de camping zijn moeten we nog op zoek naar een ziekenhuis voor een rabiësprik. We lopen naar een ziekenhuis in de buurt van de camping, maar dat is een privé-kliniek en die hebben die injecties niet. Met de taxi naar een staatsziekenhuis in het oude centrum van Istanbul. Gelukkig spreekt de taxichauffeur Duits en hij gaat mee naar binnen om voor ons te tolken en snel bij de juiste persoon te zijn. Om 20.00 uur zijn we weer terug en we gaan even een hapje eten in het winkelcentrum, doen wat boodschappen en even internetten.

i Verplaatsing naar Edirne. Een rit over de autosnelweg en dan op zoek naar de camping. Dat wordt even vragen bij het tankstation, maar we komen er. Camping Omur is een mooie camping. Wat kletsen en lezen en vergaderen over de afscheidsavond volgende week al.

Met een bus sightseeing rond Edirne. Eerst een moment/museum uit de Balkanoorlog (1913). Dan een prachtige moskee uit de 16e eeuw.

Een oude psychiatrische inrichting, nu een museum is het volgende doel. Een erg mooi en interessant museum. Een paar uur in de soek en de dag is weer voorbij.