Rondreis Egypte
Bulgarije;Roemenië-Hongarije;Tchechië

Op naar Bulgarije. Mot aan de grens over het vignet. Maar iedereen heeft toch 4 euro betaald i.p.v. 12,50 euro. Dan naar de camping. Rustige camping aan een snelstromend beekje. Er is een klein huisje met een open haard waar de campinggasten rond een vuurtje kunnen zitten. Herman en Vincent zijn niet te beroerd om daar wat hout te verstoken. Met wat andere gasten erbij wordt het best gezellig. De uitbarsting van Vincent tegenover Rob komt eindelijk los. ’s Avonds lang gezeten met Thea en Herman.

Naar Roemenië. Bij de brug over de Donau moeten we ineens 12.50 Euro betalen. Dan Roemenië in. Het vignet voor op de auto heeft wat voeten in aarde. We worden verwezen naar een benzine station en het meisje daar doet erg ingewikkeld met laadvermogen enz. Het komt er op neer dat wij 12.50 moeten betalen en John met een lichtere camper meer dan 16 euro. We bakkeleien wat en dan besluit ik om naar het andere benzinestation te gaan. De man daar schrijft meteen een bon voor het vignet en voor 4 euro zijn we klaar. Hier is de communistische geest nog niet verdwenen. Er is in dit land nog wel meer dat aan verandering toe is. En dan speciaal de wegen. Wat een kuilen en gaten. Het is bijna niet te geloven. Vooral in de hoofdstad Boekarest. Er liggen nog hele tracé ’s met kinderkopjes en dat zijn dan eigenlijk nog de beste stukken. Gaten van meer dan 10 cm diep en een meter in doorsnee zijn eerder regel dan uitzondering. Maar we komen op de camping. Die ligt in een soort park. Omdat het zondag is, zijn er veel mensen die gezellig zitten te eten. Wij gaan naar de naastgelegen Carrefoursupermarkt en kijken wat rond in het winkelcentrum eromheen. Nederlandse prijzen voor de meeste producten.

Verder naar Sibiu. In deze plaats is een Openluchtmuseum. Daarom gaan we vroeg weg. De weg is weer voor een gedeelte erg slecht, maar om 1 uur zijn we op de camping. Een lunch en dan naar het museum.

Het is ruim van opzet in erg mooi aangelegd. Het doet wel wat aan Arnhem denken. Er staan hoofdzakelijk molens en andere technische gebouwen als perserijen etc. Het is prachtig weer en rondom de gebouwen groeien erg veel wilde bloemen. Jammer dat de meeste gebouwen afgesloten zijn en er niets beweegt. Misschien dat er in de zomer wel wat meer leven is. Na een wandeling van 3 ½ uur gaan we terug naar de camping. Daar wacht ons een pannenkoekenmaaltijd met Tiramisu na.

In de reisbeschrijving worden we gewaarschuwd voor zeer slechte wegen, dus gaan we tamelijk vroeg op pad. Maar gelukkig blijkt het allemaal mee te vallen en zijn we vroeg op de plaats van bestemming. Een wandelingetje en verder wat lezen, zo komen we de dag door.

Weer een grensovergang vandaag. Nu naar Hongarije. De tocht is niet zo lang en eindelijk weer een goede snelweg. In Erd is de camping tamelijk snel gevonden. En ’s avonds eten we echte Hongaarse goulash. Met de campingbazin naar een kliniek voor de 4e rabiesprik. Ook hier valt dat niet mee. Morgen terugkomen, want de verantwoordelijke persoon is er niet en kan geen handtekening zetten. De camper heeft weer een rood lampje. Nu van de remblokken. We besluiten niet mee te gaan naar Boedapest en morgen de auto te laten maken en alvast te vertrekken richting Humpolec. Dan zijn we zaterdag fris voor de reis naar huis.

Eerst naar de kliniek voor een spuit. Dat heeft toch echt veel voeten in aarde. Formulieren moeten worden ingevuld, brieven opgesteld en nog wat smeergeld en dan eindelijk de 4e prik. Vincent is inmiddels bij de garage en is om half elf terug met goede remblokken. We rijden de 450 kilometer in een rustig tempo en ’s avonds arriveren we om 5 uur op de camping.

Laatste dag. We maken ’s morgens eerst een wandeling van een paar uur in de omgeving van de camping. Prachtig natuurgebied met veel uitgezette paden. In de loop van de middag komt iedereen binnengedruppeld en om half zes vertrekt de bus naar het afscheidsdiner. Aat heeft zich als spreekstalmeester opgeworpen en iedereen heeft een stukje gemaakt van een paar regels. Een heerlijk diner met gerookte zalm en dan (had een verrassing moeten zijn, maar Aat kon zijn mond niet houden) wordt een geroosterd varken binnengebracht. Als slot toch nog een toetje. Jammer voor de reisleiders verloopt de avond enigszins chaotisch, maar dat ligt eigenlijk in de loop van de reis besloten. De bijdrage van Peter en Ingrid met een karikatuur van iedere deelnemer is het hoogtepunt van de avond. Na ruim 3 maanden is er een eind gekomen aan de reis.